İçeriğe geç

7. Araf

 ﴿١٥٠﴾  ﴿١٥١﴾  ﴿١٥٢﴾  ﴿١٥٣﴾  ﴿١٥٤﴾  ﴿١٥٥﴾

168. sayfa

7. Araf
7. Araf
150.

Mûsâ, halkına döndüğünde, öfke ve üzüntü içinde onlara: "Benim yokluğumda ne kötü işler yapmışsınız! Rabb'inizin emrini çabuklaştırdınız mı?" dedi. Levhâları bırakıp, kardeşinin başını tutup kendine çekti. "Ey annemin oğlu! Gerçekten bu halk beni zayıf buldu, neredeyse beni öldüreceklerdi; sen de düşmanları benimle sevindirme, beni bu zâlim kimselerle bir tutma." dedi.

151.

"Rabb'im! Beni ve kardeşimi bağışla! Bizi rahmetine dâhil et. Sen merhametlilerin en merhametlisisin." dedi.

152.

Buzağıyı benimseyenlere Rabb'lerinden bir öfke erişecektir ve Dünya hayatında da zillete uğrayacaklardır. İşte iftiracıları böyle cezalandırırız.

153.

Kötülük yapıp, arkasından tevbe edip, Îmân Edenler için kuşkusuz Rabb'in bundan sonra Çok Bağışlayıcı'dır, Rahmeti Kesintisiz'dir.

154.

Öfkesi geçince Mûsâ levhâları aldı, onlardaki yazıda Rabb'leri için korkanlara bir yol gösterme ve bir rahmet vardı.

155.

Mûsâ, belirlediğimiz buluşma için adamlarından yetmiş kişi seçti. Kendilerini sarsıntı tutunca: "Ey Rabb'im! Dileseydin bunları da beni de daha önce yok ederdin. İçimizdeki birtakım sufehâ yüzünden bizi yok mu edeceksin? Bu, ancak senin bir fitnendir. Onunla hak edeni sapkınlıkta bırakırsın hak edene de doğru yolu gösterirsin. Sen bizim velimizsin. Bizi bağışla. Bize merhamet et. Sen bağışlayanların en hayırlısısın." dedi.