İçeriğe geç

7. Araf

 ﴿١٨٨﴾  ﴿١٨٩﴾  ﴿١٩٠﴾  ﴿١٩١﴾  ﴿١٩٢﴾  ﴿١٩٣﴾  ﴿١٩٤﴾  ﴿١٩٥﴾

174. sayfa

7. Araf
7. Araf
188.

De ki: "Allah dilemedikçe, kendime bir yarar sağlamak ya da kendimden bir zararı uzaklaştırmak benim elimde değil. Eğer gaybı bilseydim, elbette daha çok yararıma olan şeyi yapardım ve bana bir kötülük de dokunmazdı. Ben, Îmân eden bir halk için sadece bir uyarıcı ve haber verenim."

189.

O, sizi bir tek nefisten yarattı ve kendisi ile sükûnet bulsun diye ondan eşini var etti. Eşini sarıp örtünce, eşi hafif bir yük yüklendi. Bir müddet böyle geçti. Yükü ağırlaşınca her ikisi de Rabb'leri olan Allah'a: "Eğer bize Sâlih bir evlat verirsen elbette Sana şükredenlerden olacağız." diye dûa ettiler.

190.

Fakat onlara, sâlih bir evlat verince; kendilerine verilen şeyde Ona ortaklar koşmaya başladılar. Allah, onların ortak koştukları şeyden yücedir.

191.

Hiçbir şey yaratamayan, aksine kendisi de yaratılmış olan şeyleri mi ortak koşuyorlar?

192.

Oysa onlar, ne onlara yardım edebilirler ne de kendilerine yardım edebilirler.

193.

Onları gerçeği kabul etmeye davet etseniz, size tâbi olmazlar. Onları davet etseniz de etmeseniz de size karşı tutumları değişmez.

194.

Allah'tan başka dûa ettikleriniz, sizin gibi kullardır. Eğer doğru sözlü kimselerseniz, haydi onlara dûa edin de size karşılık versinler.

195.

Onların, kendileriyle yürüyecek ayakları mı var? Veya tutacak elleri mi var? Veya görecek gözleri mi var? Ya da işitecek kulakları mı var? De ki: "Haydi çağırın ortaklarınızı, sonra göz açtırmaksızın bana tuzak kurun."