Rahmeti Bol ve Kesintisiz Olan Allah'ın Adıyla
Hayır, Kıyâmet Günü'ne yemin ederim.
Hayır, çok kınayan benliğe yemin ederim.
O insan, kemiklerini asla bir araya getiremeyeceğimizi mi sanıyor?
Hayır, hayır! Biz, onu parmak uçlarına varıncaya dek yeniden düzenlemeye gücü yetenleriz.
Aslında o insan, ömrünü mücrim olarak geçirmeyi ister.
"Kıyâmet Günü ne zamanmış?" diye sorar.
Gözler, dehşetle kamaştığında.
Ay, karardığında.
Güneş ve Ay bir araya getirildiği zaman.
O Gün, o insan, "Kaçacak yer var mı?" diyecek.
Hayır! Kesinlikle sığınacak bir yer yoktur!
O Gün, sığınılacak tek yer senin Rabb'indir.
O Gün, o insan, yaptıklarından da yapması gerektiği halde yapmadıklarından da bir bir haberdar edilir.
Hayır! Aslında o insan, kendi aleyhine tanıktır.
Mazeretlerini ileri sürse bile.
Telaşla, geçiştirmeye çalışarak, dilini dolaştırıp durma!
Kuşkusuz, onun toplanması ve okunması Bize aittir.
O halde onu okuduğumuz zaman, onun okunuşuna tâbi ol.
Sonra, onun beyanı yalnızca Bize aittir.
Hayır! İşin doğrusu, siz çabuk geçeni seviyordunuz.
"Âhiret'i de umursamıyordunuz."
Birtakım yüzler O Gün ışıl ışıldır.
Rabb'ine bakar.
Birtakım yüzler O Gün asıktır.
Belini bükecek bir felaketle karşı karşıya kaldığını anlar.
Hayır! Kesinlikle düşündükleri gibi değil. Köprücük kemiklerine dayandığı zaman;
"Kurtaracak olan kimdir?" denir.
Bunun ayrılık anı olduğunu anlar.
Ve ayakları birbirine dolaşır.
O Gün gidiş yalnızca Rabb'inedir.
Fakat o ne onayladı ne de sallâ yaptı.
Fakat yalanladı ve köstekledi.
Sonra böbürlenerek yandaşlarına gitti.
Yazık sana yazık, sen hak ettin!
Evet, yazık sana yazık, sen hak ettin.
Yoksa o insan başıboş bırakılacağını mı sanıyor?
Yoksa o, bir nutfeden, dökülen meniden ibaret değil miydi?
Sonra bir alaka oldu. Derken onu yarattı ve ona biçim verdi.
Ondan erkek ve dişi iki cinsi meydana getirdi.
İşte bütün bunları yapanın, ölüleri diriltmeye gücü yetmez mi?